Bo naprawdę warto walczyć, warto żyć

Cześć wszystkim

Mam na imię Renata,mam 27 lat, moja choroba zaczęła się 10 lat temu w 1999r.,miałam 17 lat. Usłyszałam od lekarzy „ostra białaczka limfoblastyczna”. Mój świat się załamał. Leczyli mnie przez 2 lata: chemioterapia, sterydy, naświetlania, nakłucia lędźwiowe, pobieranie szpiku, i wiele innych leków i zabiegów. Przeszłam horror.

Po 2 latach miałam remisję tzn. wygrałam z rakiem. Wszystko było dobrze i po dwóch latach normalnego życia w 2003r, miałam nawrót choroby. Znów trafiłam do szpitala. Decyzja lekarzy - przeszczep szpiku. Miałam takie szczęście ,że jedyna moja siostra była zgodna z badaniami i mogła oddać mi szpik. Płakałam z radości, że będę jeszcze żyła.

Po paru miesiącach miałam pierwszy przeszczep. Wszystko było dobrze i po 7 miesiącach miałam znów nawrót choroby. Trzeba było zrobić drugi przeszczep tzw. doszczep, a po 1 miesiącu znów trzeci przeszczep. Wszystko było dobrze i po trzech miesiącach wystąpiła u mnie choroba po przeszczepowa gvhd, która spowodowała zwężenie oskrzeli i suchość oczu.

Musze teraz brać leki wziewne, sterydy i sztuczne łzy. Minęło już 4 lata po przeszczepie, z czego bardzo się cieszę. Białaczki już nie mam, ale muszę brać leki, które spowodowały, że mam zaćmę oczu i osteoporozę. Teraz jeszcze doszła mi choroba skóry- twardzinopodobna, którą muszę leczyć, ale nie załamuje się i nie poddam się, choć bardzo jest mi ciężko.

Życie jest tylko jedno i jest piękne. Ludzie nie załamujcie, musicie myśleć pozytywnie, bo to połowa sukcesu. Uwierzcie mi.

Życzę powodzenia -Renatka.