Najgorsze mam za sobą

Witam wszystkich! Mam na imię Basia i mam 14 lat. Moja historia rozpoczyna się ok. 15 miesięcy temu.

Na prawym przedramieniu pojawiła się, nieboląca zmiana wielkości orzecha włoskiego. Po wykonaniu szeregu podstawowych badań (w ich wynikach nie wykryto nic niepokojącego), została ona pozostawiona sama sobie. Po paru tygodniach nieco niżej wyczuwalna została druga zmiana, tym razem nieco mniejsza. Kolor większego zaczął przybierać czerwoną obwódkę. Zaniepokojona doktor rodzinna skierowała mnie do Kliniki Reumatologii. Niestety - również tam mnie nie zdiagnozowano. W zaleceniach zapisano biopsję tego miejsca. Na spotkanie z chirurgiem czekałam od kwietnia (wtedy właśnie wypisano mnie z Kliniki Reumatologii) do września. Chirurg orzekł, że biopsja tego miejsca jest niemożliwa z powodu silnego stanu zapalnego. Zdesperowana ratunek znalazłam w prywatnej Klinice Dermatologii, gdzie po miesiącu chirurg plastyczny wykonał 'niemożliwy' zabieg. W tym samym czasie (był to październik 2009), zaczęły się okropne bóle i obrzęki stawów.

Maści, tabletki, okłady - niewiele to wszystko pomagało. Wróciłam do rodzinnego miasta (biopsja odbywała się niemal 800 km od domu), ale normalne funkcjonowanie było niemożliwe. Bóle stawów nasilały się, a bezradna mama stawała się coraz bardziej załamana. Powiększone prawe węzły chłonne zmusiły mnie do powtórzenia badań krwi. Wyniki były tragiczne. Niezwłocznie położono mnie na oddział, skąd po czterech dniach wysłano do tej samej Kliniki Reumatologii. Wieczorem byłam już na Hematologii i Onkologii. Następnego dnia pobrano szpik i płyn mózgowo-rdzeniowy. Był 3 listopada 2009 - usłyszałam diagnozę - ostra białaczka limfoblastyczna.

Mój świat się zawalił w jednej chwili. Mój świat zaczynał się i kończył w drenie kroplówki. Po dwóch dniach powiedziałam sobie - dość i zaczęłam żyć normalnie, o ile mogę tak powiedzieć. Było mi ciężko - nadeszły moje urodziny, mikołajki, święta, jednak starałam się cieszyć z każdej chwili danej mi przez los. Już teraz myślę sobie, że moja choroba to nie przekleństwo - to dar od losu, dar - który muszę przyjąć, czy mi się to podoba, czy nie. Obecnie jestem na przepustce w domu, zakończyłam I protokół leczenia. Czekam na rozpoczęcie drugiego etapu. Lekarze przewidują zakończenie leczenia na koniec maja. W tej chwili wielu ludzi pyta mnie czy jestem szczęśliwa? Na to pytanie mogę z dumą odpowiedzieć, że tak, bo najgorsze mam za sobą .