Potrzebuję wsparcia psychicznego

jesteś taki młody .Całe życie przed Tobą i zbieraj siły do walki z chorubskiem.Zobacz świat jest iękny,napewno przyjdzie taki dzień gdy będziesz miał to za sobą.I te wszystkiechemie będą tylko nikłym wspomnienim.Zyczę dużo siły i radości.POzdrawiam

Witaj,kilka lat temu ogladalam amerykanski program dokumentalny poswiecony chorobom nowotworowym.Przedstawiono tam przypadek pewnej starszej kobiety zmagajacej sie z rakiem pluc w bardzo zaawansowanym stadium.Kobieta ta,zaczela codzieennie po kilka godzin grac w gre komputerowa w ktorej biale storki,pozeraja czarne stworki.Jednoczesnie przez caly czas wyobrazala sobie,ze to jej zdrowe komorki,zaabijaja i pozeraja komorki rakowe.Ona w to wierzyla z calych sil.Taka terapia wraz z leczeniem farmakologicznym zatrzymala rozwoj choroby,a po dluzszym czasie,spowodowala calkowite wyzdrowienie.Profesor prowadzacy potwierdzil,ze jej nastawienie psychiczne mialo tak samo duzy wplyw na wyzdrowienie jak chemioterapia.Ty takze uruchom w sobie takich zabojcow komorek rakowych i niech MOC BEDZIE Z TOBA! Powodzenia i szybkiego powrotu do zdrowia,zyczy Ci matka dziewietnastolatki.:-)

Moja dwuletnia córeczka walczy od kwietnia tego roku z nowotworem i jest po 6 cyklu chemii. Wierz mi, że da się przyzwyczaić do tego "innego życia szpitalnego". Na początku jest bardzo trudno, bo świat staje do góry nogami. Wydaje Ci się, że tak już będzie zawsze. Z czasem jednak poznajesz nowych ludzi, którzy doskonale Cię rozumieją, co ważniejsze, z czasem poznajesz też coraz więcej osób, którym walka się udała i zaczynasz wierzyć w to, że Ty też dasz radę, a to tylko stan przejściowy w Twoim życiu. Przejdziesz to i wszystko znów wróci do normy. Wiadomo, że piętno zostanie w nas środku, ale właśnie może dzięki temu, stajemy się wraźliwszy na cierpienia innych.
Uszy do góry, to nie jest takie straszne jak się na początku wydaje.
I powodzenia, oby szło szybko do przodu!!!!

dasz rade wiara czyni cuda a modlitwa czyni wiare.trzymam kciuki za ciebie bedzie dobrze

Witam, ja chorowałam na ostrą białaczkę szpikową tylko innego typu. Minęło już trzy lata od chemioterapii i jestem zdrowa, korzystam z życia. co prawda od początku jak zachorowałam moje nastawienie do choroby było pozytywne, nie załamałam się. Też leżałam zamknięta miesiącami na izolatce ale dałam radę. Ty też sobie poradzisz :) Znam wielu ludzi którzy wyszli z tej choroby. Pozdrawiam i głowa do góry ;))

witaj! jestem pielegnniarka, pracuje w szpitalu i mam na codzien do czynienia z tymi chorobskami...wiem jak ci ciezko, ale wiem tez ze dopoki walczysz, dopoki sie nie poddajesz, choroba nie ma szans...zobacz ile osob cie wspiera...to piekne i budujace, wszyscy razem dodajemy ci sil. trzymaj sie i nie przestawaj walczyc.trzeba walczyc a nie padac na kolana. pozdrawiam i zycze ci wiele wytrwalosci

anka

Cześć!Jestem studentką III roku pedagogiki specjalnej, piszę pracę licencjacką o białaczce. Zwracam się do Ciebie z prośbą o wzięcie udziału w ankiecie. Celem ankiety jest zbadanie wpływu białaczki na funkcjonowanie emocjonalne, rodzinne i szkolne dziecka. Zebrane dane zostaną wykorzystane wyłącznie w celach naukowych. Gwarantuję pełną anonimowość. Jeżeli się zdecydujesz proszę o kontakt meilowy: monika0210@onet.eu lub gg: 1086533

MATEUSZ,WIARA CZYNI CUDA.TAK BYLO W MOIM PRZYPADKU.OD 7 LAT JESTEM CHORA NA CHRONICZNA BIALACZKE FILADELFI.POCZATKI BYLY BARDZO CIEZKIE GDYZ NIE JESTEM JUZ OSOBA MLODA.W CHWILI ZACHOROWANIA MIALAM 47LAT I TO SZCZESCIE ZE LECZE SIE WE FRANCJI.NAWET NIE BRALAM TEJ OPCJI ZE Z TEGO NIE WYJDE.DLATEGO NIE TRAC WIARY I WALCZ BO NAPRAWDE ZYCIE JEST PIEKNE I DO CIEBIE NALEZY.ZYCZE CI DUZO SILY I POZDRAWIAM

Witaj Mateusz!!! Ci wszyscy którzy tu do ciebie piszą mają ŚWIĘTĄ RACJĘ, najważniejsze nie załamać się nawet w ciężkich chwilach. Nigdy nie myśl, że masz już dosyć. Pisząc to, właśnie czekam na wiadomość od chorego brata na białaczkę limfoblastyczną. Jest już po wszystkich chemiach, które przyjmował w Białymstoku. Dziś jest 30 dzień po przeszczepie szpiku kostnego- ja byłam dawca . Czekamy na wyniki, bo było wszystko ok, ale źle się poczuł i musiał wrócić do szpitala do Warszawy na Saszerow. We wtorek będą wyniki co i jak. Do tej pory brat znosił wszystko oki, ale w tej chwili i on zaczyna tego nie wytrzymywać. Cala rodzina jest dla niego wsparciem i myślę, że będzie wszystko dobrze. Ty też musisz wierzyć - to podstawa na twój cały organizm / trzymaj się i głowa do góry.

Witaj, zdecydowałam się do Ciebie napisać i piszę ze łzami bo dzisiaj jest mój najszczęśliwszy dzień w życiu. Mój 13-nastoletni syn w marcu zachorował na ostrą białaczkę limfoblastyczną i od marca się leczy z szeregiem licznych powikłań jak to w tej chorobie bywa. I dzisiaj dowiedzieliśmy się że zakończył pierwszy najtrudniejszy etap leczenia i przechodzi na terapię podtrzymującą. Pamiętam swoje przerażenie na początku, potem wolne wdrażanie się w rytm funkcjonowania szpitalnego i to co najgorsze w tej chorobie czyli nieprzewidywalność tego co się wydarzy jutro. Wierz mi, może to zabrzmi jak slogan ale można się do tego przyzwyczaić i starać na ile to normalne żyć. Bardzo ważne jest nastawienie psychiczne, mój syn na początku nie mógł się pogodzić z chorobą, z tym że straci włosy, że wyglądem po terapii sterydowej będzie przypominał świnkę morską. Bardzo dużo z nim rozmawiałam na początku i po tych rozmowach na początku zaprogramował się na wyzdrowienie i tak trzyma. Trzymaj się

Mateusz. Mam na imię Monika w lutym 2010 minie 7 lat od rozpoznania Ostrej białaczki mieloblastycznej. W listopadzie 2009 r MINĘŁO 6 LAT OD PRZESZCZEPU SZPIKU. Czuję się dobrze i wyniki też mam dobre. Mateusz wiem, że masz różne dołki, niestety tak jest w choróbskach ale nie możesz się poddać, musisz walczyć. I WYGRAĆ! Jak coś, służę zawsze pomocą : monika_emaile@o2.pl

Drogi Mateuszu, wiem co czujesz, gdyż jestem ojcem syna Jakuba, którego pochowałem w m-cu sierpniu. Kuba chorował na białaczkę limfoblastyczną B komórkową. Nasza walka trwała 3 lata, syn miał 23 lata. Był na 3 roku Politechniki. Leczony był w klinice Hematologii w Krakowie. Nie mogliśmy znaleźć dawcy, gdyż jego fenotyp krwi był tak skomplikowany. Kiedy dowiedzieliśmy się o jego chorobie nie wiedzieliśmy jak żyć. To on nauczył nas żyć, pokazał jak walczyć, to tylko dzięki niemu udało nam się podjąć tą niewyobrażalnie nierówną walkę. Niestety przegraliśmy, ale Ty nie możesz się poddać, musisz walczyć tak jak mój syn. Powiem Ci jeszcze coś, ja dopiero teraz widzę jakim Kuba był niezwykłym człowiekiem, ta jego wiara, siła, miłość była tak wielka, iż po każdej wznowie/ były 2 wznowy/ podnosił się z kolan i dalej walczył razem z nami. Masz być jak czołg, nie wolno Ci patrzeć za siebie, cały czas podążaj przed siebie, nie oglądaj się ani za siebie ani wokół siebie. Masz ubrać ten pancerz, przeć do zwycięstwa i pokonać tego demona. Proszę!!! zrób to dla mojego syna.

Witam Cię Mateuszu, zdecydowałam się napisać do Ciebie ponieważ mój syn, trochę starszy od ciebie w Marcu 2009 r dowiedział się, że ma białaczkę. Normalną rzeczą jest, że świat dotychczas piękny zrobił się brzydki i zatrzymał się. Początki były bardzo trudne, ciężko było żyć nam, a cóż dopiero jemu. Powiem Ci prawdę. Nie wiem jak dawał radę, ale mnie zawsze mówił, że będzie dobrze, musi być dobrze, dam radę. Na pewno kiedy leżał w izolatce płakał, to jest naturalna rzeczą ale walczył to wiem na pewno, walczył z całych sił, a było raz dobrze, a raz gorzej. Po czterech miesiącach osiagnął remisję. Potem już były krótkie pobyty w Klinice, nie miesięczne, a tygodniowe. 30 października miał przeszczep, było ciężko ale dał radę, TY też dasz. Chcesz płakać płacz, potem weź się w garść i walcz, myśl pozytywnie, naprawdę to pomaga.
Pamiętaj nigdy nie możesz się załamać, pozytywne myślenie to połowa sukcesu. Wiem, że dasz radę, będę się za ciebie modlić. Trzymaj się i walcz z całych sił jak czołg do przodu. Pozdrawiam cie i życzę dużo zdrowia, pamiętaj będzie dobrze. Chcesz porozmawiać, to pisz na mój mail renata _h1 @ op.pl

Witam Cie ponownie, nawet nie wiesz jak się ucieszyłam, gdy przeczytałam, że czujesz się dobrze.
Zawsze początki są najgorsze, nie ma na to rady ale to już za tobą. Zyczę Ci aby znalazł się DAWCA. Potem przeszczep i będzie tylko z górki. Pamiętaj myśl pozytywnie to ci pomoże wygrać z chorobą. Trzymam za Ciebie kciuki. Walcz chlopie walcz.
Pozdrawiam Renata

Witam :-)
Bardzo się cieszę, że czujesz się dobrze, najważniejsze to nie podawać się. U mnie dziś właśnie mija 3-miesiące po przeszczepie szpiku.Trzymam kciuki. Pozdrówka

Mam nadzieję, że jednak jakoś się trzymasz i nadal wygrywasz z chorobą. Wiem, że to może nic nie zmieni, ale gdybyś chciał pogadać. Napisz.

Mateusz wiem przez co przechodzisz moj syn uslyszal diagnoze-ostra bialaczka limfoblastyczna 23 grudnia 2009 roku.To byl szok dla mojej rodziny,tymbardziej ze mieszkamy w Anglii tylko ja ,moj syn ,corka i maz.Cala rodzina jest w Polsce.Zostalismy z ta choroba sami w obcym kraju.Mial wtedy 18 lat teraz ma 19 jest po przeszczepie i od trzech miesiecy nie byl w domu ale nigdy nie powiedzial mam dosc i nie mam juz sily.Kiedy bylo bardzo zle i myslelismy ze go stracimy,odzyskal przytomnosc i powiedzial ,,Mamo ja mam tylko 19 lat a nie 90 i jeszcze duzo rzeczy do zrobienie i duzo planow, musze zyc zeby je spelnic,,Ma na imie Maks i jest caly czas pozytywnie nastawiony.Ty sproboj tak samo ,napewno masz plany i marzenia wiec musisz wytrzymac zeby je zrealizowac.Obaj jestescie mlodzi i napewno z tego wyjdziecie.Maks teraz czuje sie dobrze ale ma jakiegos wirusa w moczu i nie wiemy jak dlugo jeszcze bedzie w szpitalu.

Witaj Mateusz!!! Zdecydowalam sie i ja na napisanie pare slow na tej stronie. Poniewaz moj kochany brat tez tak jak ty dowiedzial sie o swojej chorobie- ostra bialaczka limfoblastyczna- dokladnie 16 dni po swoim weselu. spadlo to na cala rodzine jak grom z jasnego nieba - potem zaczelo sie szybko-szpital w Bialymstoku- chemia po chemii. Io dziwo to my w domu nie moglismy sobie dac rady psychicznie to mi przybylo kupe siwych wlosow , niespanie po nocy i budzenie sie rano -pierwsza mysl-to nie sen. Brat przez caly ten czas nigdy sie nie zalamal- walczyl wszystko znosil jakby tak mialo byc. po chemiach gdy wracal na przepostki do domu patrzylismy na niego i nie moglismy sie nadziwic jak swietnie wyglada. Smielismy sie jak na przepustkach nie moglismy go nakarmic tak wszystko wcinal- po elkortonie. przytyl. bylo wszystko jak najbardziej ok. Najgorsze bylo czekanie na wyniki -potem kamien z serca. Bialystok to byla pierwsza nasza walka.W Bialymstoku dowiedzielismy sie ze jest dawca - to mnie ten zaszczyt spotkal i dziekuje Bogu ze tak sie stalo. Dzis jest rok i 2 miesiace po przeszczepie brat jest w domu i co miesiac jezdzi do Wawy na badania- od 2 miesiecy ma problemy z oczami -suchosc oczu- choroba przeszczep-gospodarz/ to jedno co mu dolega . Troche zaczynam sie martwic tymi oczami jesli nie ustapi. Ale nie mozemy sie zalamywac -lekarz stwierdzil ze to sa kosmetyczne powiklania po przeszczepie wiec chyba tak zle nie jest. ROZMAWIAJAC JUZ W DOMU Z BRATEM DOWIEDZIALAM SIE OD NIEGO ZE ON NIE MIAL CALKOWICIE SWIADOMOSCI JAK BARDZO JEST CHORY. Te biale krwinki to sobie wyobrazal i kojazyl z anemia. Smieszne ale prawdziwe . Dopiero w Bialymstoku zaczynalo do niego docierac ze jest powaznie zle. Wniosek z tego taki jesli chorujemy jest to dla naszej swiadomosci ciezkim ciosem dowiedziec sie jakciezko i jak powaznie - od ciebie zalezy w jakim sposob wplynie to na twoja psychikie - jesli spanikujesz, zalamiesz rece i o niczym innym nie bedziesz myslal tylko o smierci -WTEDY PRZEGRASZ-PODDA SIE CIALO I UMYSL. Wiec pamietaj Mateusz nigdy nie mozna myslec zle nawet jak sie zle poczujesz pomysl WYTRZYMAM , DAM RADE JUTRO BEDZIE LEPIEJ. Takim sposobem moj brat walczyl. Masz rodzine ktora zrobi dla ciebie wszystko i dla nich musisz zyc. Mojego brata zona wlasnie zostawila-bez komentarza. powodzenia. jesli chcesz napisz biuro@budowanie-domu.info