Rozpoznanie ostrej białaczki szpikowej

Ostra białaczka szpikowa jest poważna chorobą, którą należy rozpoznać jak najwcześniej, by doprowadzić do wyleczenia. Rozpoznanie ostrej białaczki szpikowej stawia się na podstawie badania próbek krwi i szpiku od pacjenta.

Pobranie szpiku

Szpik pobiera się z okolicy mostka lub biodra (decyzja należy do wykonującego zabieg lekarza). Pacjent otrzymuje znieczulenie miejscowe, a następnie lekarz specjalną igłą wkłuwa się w kość, gdzie znajduje się szpik kostny, po czym pobiera próbki, zasysając odrobinę szpiku strzykawką. Samo nakłucie szpiku w relacji pacjentów jest bezbolesne, pacjent może jednak odczuwać moment pobrania jako delikatne ssanie lub rozpieranie.

Następnie próbki wysyłane są do laboratorium do specjalnego wybarwienia, aby było widać komórki, a lekarz dokonuje oceny szpiku pod mikroskopem.

Badanie szpiku

Dzięki badaniu próbek szpiku lub krwi dostarczane są istotne informacje na temat:

• liczby i rodzaju chorych komórek (ostra białaczka szpikowa obejmuje 8 podtypów, w zależności od rodzaju komórek nowotworowych, z których się wywodzi),
• liczby pozostałych zdrowych komórek,
• zmian w chromosomach i mutacji (np. mutacja FLT3, N-RAS) – za pomocą specjalistycznych badań cytogenetycznych.

Diagnozowanie ostrej białaczki szpikowej

Dodatkowo w celu oceny, czy komórki nowotworowe wydostały się poza szpik kostny i krew i zasiedliły narządy ciała, wykonuje się badania, takie jak:

• RTG klatki piersiowej,
• USG jamy brzusznej,
• badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (nakłucie lędźwiowe).

Bibliografia

Dmoszyńska A. (red.), Atlas hematologii klinicznej, Czelej, Lublin 2004, ISBN 83-88063-93-6
Mariańska B., Fabijańska-Mitek B., Windyga J., Badania laboratoryjne w hematologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2758-6
Janicki K. Hematologia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, ISBN 83-200-2431-5
Hołowiecki J. (red.), Hematologia kliniczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 978-83-200-3938-2